Roy en Susan

Geplaatst op

Weet je dan niet dat ik naast je sta?
Weet je dan niet dat ik alles voor je achterlaat?
Ik ga altijd weer naar je op zoek
al lijkt het of ik niet meer aan je denk
je geeft me de rust die ik als geen ander nodig heb
om te zijn wie ik ben

– I.O.S // Altijd wel iemand

Roy en Susan zijn 6/7/18 getrouwd in het bijzijn van familie en vrienden maar ook in gezelschap van hun twee stoere zonen! En dan zie je dit op het dressoir staan. Zo lief!

In  het ouderlijk huis van Susan maakt ze zich klaar voor haar dag-om-niet-meer-te-vergeten. Haar vader met de happy socks en zijn kameraadje. 

Eerst vader in het pak met stropdas hijsen en dan is de beurt daarna aan Susan. 

Fijn als je goede hulp hebt bij het aantrekken van je jurk. 

Nog een laatste kwastje poeder… 

Vader kijkt vol bewondering toe. 

Dan vertrek ik naar Amersfoort waar Roy aangekleed wordt. Zijn stoere vervoermiddel voor die dag staat al klaar. 

De jongens mogen alvast proefzitten, maar zullen uiteindelijk met de limo meegaan. 

En daar is opa, samen met oma. Ze hebben beide een mooie leeftijd bereikt. Wat zal het voor hen bijzonder zijn om deze dag mee te mogen maken. 

En ja hoor, in de limo! 

De twee broers op de motor bij hun aankomst bij de Mof, gevolgd door de limo. 

Ja, ja…

Helm af, corsage op.

En daar is dan de bruid.

Nichtjes en zonen komen eerst, waarna Susan samen met haar vader komt.

Roy en Susan hebben elkaar die dag nog niet gezien, tot dit moment. 

En dan het officiële gedeelte met serieuze vragen en gezellige herinneringen. 

Opa volgt het allemaal, ook om het hoekje.

Trotse vader.

“Ja, ik wil.”

De ringenvlieger, maar… hij kwam, maakte een bocht naar rechts en… 

…belande voor bij de ambtenaar. Daar staan je dan als ambtenaar van de burgerlijke stand met een flinke vogel bovenop je tekst.

Maar Levi hield vol en daar kwam ie dan toch met de ringen aangevlogen. Dapper hoor Levi! 

Een beeld spreekt voor zich, maar ik bedenk nog wel eens ondertitels. Bij deze moest ik denken aan: “Zet ‘em op, he dame.” Bubbles everywhere.

Na de taart en toast mocht iedereen die dat wilde op de foto met de vogel. Sommige overwinnen wat angst maar zetten dapper door!

En dan is daar de zee-arend. Groter dan groot; indrukwekkend mooi maar ook onberekenbaar. Hij boezemde hier en daar wat extra angst in.

Nadat alle roofachtige vogels vertrokken waren, gingen er als herinnering aan hen die er niet meer bij konden zijn, 3 duiven de lucht in. 

Terwijl de gasten zich prima vermaakten, ging ik met het bruidspaar naar de Treek voor het maken van een paar beelden van hun samen. 

De trouwring. 

Dancing in the wood.

De dresscode van vandaag voor alle mannen; bretels. 

Terug bij de Mof. Dit wilde vriendin Vivienne heel graag doen. Dus hup, onder de jurk 😉 En ik ben natuurlijk de beroerdste niet om dat even vast te leggen. 

Aan sterke mannen geen gebrek in dit gezelschap. Een vliegende bruid behoort dan zeker tot de mogelijkheid.

Opa neemt een snurkje en merkt niet veel van de drukte om hem heen. Er wordt heerlijk gesjoeld, vier-op-een-rij gespeeld en de kleurpotloden komen ook op tafel. 

Biertje? Eh nee… daar kwam ze niet voor. 

Levi ging aan de haal met opa’s kruk… 

Allemaal aan tafel…    

Tijdens het eten ben ik er niet bij geweest. Met de openingsdans was ik weer paraat.

Opa was ook paraat en ging zelfs een dansje wagen.

Susan en haar broer hebben een goede band, zo begreep ik. Voor hem zong ze speciaal het nummer “er is altijd wel iemand”. Mooi als je dit kunt doen en iedereen tot tranen toe kan brengen. Koester deze momenten. Ze zijn waardevol!

Heren van de sigaren en de whiskey. 

Tot slot nog een paar beelden van het bruidspaar.

Gezellig bruidspaar; lach, geniet, heb elkaar lief en wees elkaar trouw in de liefde. Ik wens jullie veel geluk!