Joost en Eline

Geplaatst op

Be calm, love me, today, yesterday,
what tearful longings for you, you, you, my life, my all, farewell.
Oh continue to love me, never misjudge the most faithful heart of your beloved.

Ever thine,
Ever mine,
Ever ours.

The Third Letter – Ludwig van Beethoven

Joost speelt piano. De toetsen zijn het decor van deze prachtige ringen.
In de tuin is het een schitterende plek voor het ophangen deze schattige jurkjes.
Ze konden niet wachten, maar dan eindelijk mogen hun pyjama’s verruild worden voor de jurk.
“Niet met je jurk op de grond.” Op de schommel kan dan nog prima.
Moeders helpt de jurk aantrekken.
Joost krijgt assistentie van 2 vrienden.
Ze strikken zelfs zijn veters!
Bij Huize Scherpenzeel, in het park, is alles mooi groen en maken we een aantal foto’s.
Prachtig gezinnetje.
De dames wilden graag hetzelfde spelletje doen als hun ouders, waarbij ik tel tot 3…Dan mogen ze allebei tegelijk een kleur roepen. Kijken of ze matchen.
Muzikaal talent van hun vader overgenomen.
Na de reportage is er even een rustmoment. Bij Hugo de Vries is er een handige ruimte waar de meiden even heerlijk op zichzelf kunnen zijn en kunnen spelen. Of kleuren in dit geval. Hoe toepasselijk.
Ja, ja, tijd voor de ceremonie. Zie ze lachen en schik hebben met elkaar.
Nog meer ringen. De meiden waren zo snel dat ze die ringen zelf maar omgedaan hebben.
Mooie woorden van een vriendin van Eline.
Een verhaal met details over onder meer het uitgehaalde kattenkwaad van vroeger.
Een verhaal met details dat ontroerde.
Daarna sprak de zus van Joost waardevolle woorden uit.
Helemaal leuk en extra bijzonder als een ceremonie dit soort momenten bevat.
Ben maar gestopt met tellen; wat een knuffels werden er de hele dag gegeven.
Even kijken hoe oma die handtekening gaat plaatsen.
Weer de knuffel, ditmaal van de getuige van Joost.
Speciaal voor de meiden is er de kinderakte.
Waar ze natuurlijk een echte “hand”-tekening op mogen zetten.
Dan is het officieel. Applaus voor de heer en mevrouw Dekker.
Na het kijken van een filmpje van de Making Off mogen de meiden hun taart binnenbrengen. Wat zijn ze trots.
Niet alleen zij, maar ook papa en mama zijn supertrots.
Buiten in de tuin van Hugo de Vries staat nog een prachtige taart!
Proost.
Wat is het mooi als je je ouders dankbaar bent voor hun opvoeding.
Deze blik zegt mij genoeg hoe zij daar als ouders over denken.
De meiden mogen hun eigen taart aansnijden met behulp van mams.
Knuffels en cadeaus.
Dit vind ik zo’n grappig moment. Waar de een taart eet en de ander zijn glas leeg drinkt.
Tijd voor een fotomoment met familie en vrienden. Er is tot slot even tijd om foto’s te maken zonder het bruidspaar.
De meiden hebben alvast voorpret voordat ze hun cadeau aan Joost en Eline gaan overhandigen.
En wat voor cadeau!
Als vrienden hebben ze een geniale speech in elkaar gezet.
Een speech die je laat lachen.
Een speech die je een kijkje geeft in hun vriendschap, hun belevenissen en prachtige herinneringen.
Een speech waar de gevoelige snaar geraakt wordt. Ook dat hoort bij een vriendschap.
“Bedankt lieve maat!”
Het gezelschap mag aan tafel voor een sharing-diner. Aan een prachtig gedekte tafel!
Tijdens het diner ben ik er niet bij. Als laatste leg ik de mimiek van deze pretletter nog even vast en vertrek ik richting huis.
’s Avonds was er feest. En wat voor feest. Eentje waar de confetti in de lucht geknald werd.
Veel confetti…
Enorm veel confetti. Misschien iets te veel confetti 😉 Het dansende bruidspaar verdwijnt achter zoveel confetti.
Tja, en dan moet er tussendoor even opgeruimd gaan worden.
Niets mooiers dan bij opa op zijn schouders en mee feestvieren.
Oke, even een “gekke-bekken-foto” op de blog.
Zachte prachtige kleuren.
Bij deze gelukwens sluit ik me aan. Ook ik wens jullie heel veel geluk!